تلالو حکمت (12)

ادامه نامه حضرت علی علیه السلام به مالک اشتر :

......

پس از خدا بترس

از خدا بترس درباره ی دسته ی زیردستان درمانده و بی چیز

و نیازمند و گرفتار در سختی و رنجوری و ناتوانی

زیرا در این طبقه

هم خواهنده است که ذلت و بی چارگی اش را اظهار میکند

و هم کسی است که به عطاو بخشش نیازمند است ،

ولی از عفت نفس اظهار نظر نمی نماید

و برای رضای خدا انچه را که از حق خود درباره ایشان به تو امر فرموده به جا اور

و قسمتی از بیت المال که در دست داری

و قسمتی از غلات و بهره هایی که از زمین های غنیمت اسلام به دست امده

در هر شهری برای ایشان مقرر دار

زیرا دورترین ایشان را همان نصیب و بهره ای است که نزدیک ترین انها دارد

و رعایت حق هر یک از ایشان از تو خواسته شده است

پس تو را سرکشی شادی و فرورفتن در نعمت از حال انان بازندارد

زیرا تو

به از دست دادن کار کوچک برای استوار نمودن کار بزرگ که اهتمام و رسیدگی ات به ان بیشتر است

معذور نیستی

پس همت خود را از رسیدگی انان دریغ مدار ،

و از روی گردن کشی از انان رو برمگردان ؛

و رسیدگی و وارسی کارهای کسی از درویش و ناتوان را که دسترسی به تو ندارند

از کسانیکه چشم های مردم انها را خوار مینگرند و مردم انان را کوچک میشمارند .

پس تو برای انان کاری کن که خواست های خود را بی ترس و رنج به تو اظهار نمایند

تا کسی ستم دیده و افسرده نماند

و شکایت تو را به خدای تعالی نبرد

پس امین خود را که از خدا بترسد و فروتن باشد برای رسیدگی به احوال ایشان قرار ده

تا کارهای ان ها را به تو رساند

انگاه درباره ی ایشان چنان رفتار کن که روزی که خدا را در قیامت ملاقات کنی

عذرت را بپذیرند

زیرا ایشان در بین رعیت به عدل و داد از دیگران نیازمند ترند

چون انان توانایی دفاع از حق خویشتن را ندارند

پس در ادای حق هر یک از ایشان نزد خدا عذر و حجت و داشته باش

تا هیچ گونه مسئول نباشی

و رسیدگی کن به یتیمان خردسال و پیران سال خورده که چاره ای ندارند ،

و از روی ناتوانی خود را برای خواستن اماده نساخته اند

و انچه گفتیم و ان را برنامه تو قرار دادیم

عمل به ان بر حکمرانان سنگین و گران است

و بلکه هر گونه حقی گران اید و گاه باشد خداوند ان را سبک میگرداند

به کسانی که پاداش نیکو و رستگاری میطلبند

و خود را به شکیبایی میدارند

و به راستی انچه خدا برای ایشان وعده داده

بهشت جاوید ، اطمینان دارند

پس ان را به اسانی به جا می اورند.

اداه دارد ....