بیماری آب سیاه یا گلوکوم چیست؟

1 آب 1 یا 1 یک بیماری شایع چشمی است که در آن عصب بینایی که چشم را به مغز متصل می کند، آسیب می بیند. معمولاً به دلیل تجمع مایع در قسمت جلویی چشم ایجاد می شود که باعث افزایش فشار داخل چشم می شود. اگر گلوکوم به موقع تشخیص داده نشود و درمان نشود، می تواند منجر به از دست دادن بینایی شود.

این بیماری می تواند افراد در هر سنی را تحت تاثیر قرار دهد اما بیشتر در بزرگسالان 70 و 80 ساله دیده می شود.

علائم آب سیاه

گلوکوم معمولاً هیچ علامتی را ایجاد نمی کند.

در طی سالیان متمادی به کندی رشد می کند و ابتدا بر لبه های بینایی شما (دید محیطی) تأثیر می گذارد.

به همین دلیل، بسیاری از مردم متوجه نمی شوند که به گلوکوم مبتلا هستند و اغلب تنها در طی یک آزمایش معمول چشم تشخیص داده می شود.

اگر متوجه علائمی شدید، ممکن است شامل تاری دید یا دیدن دایره های رنگین کمانی در اطراف نورهای روشن باشد.

هر دو چشم معمولاً تحت تأثیر قرار می گیرند، اگرچه ممکن است در یک چشم بدتر شود.

گاهی اوقات، گلوکوم می تواند به طور ناگهانی ایجاد شود و باعث ایجاد موارد زیر شود:

• درد شدید چشم
• تهوع و استفراغ
• یک چشم قرمز
• سردرد
• حساسیت اطراف چشم
• دیدن حلقه های اطراف چراغ ها
• تاری دید

چه زمانی باید مشاوره پزشکی دریافت کنید

در صورت داشتن هر گونه نگرانی در مورد بینایی خود به چشم پزشک یا پزشک عمومی مراجعه کنید.

اگر مبتلا به گلوکوم هستید، تشخیص و درمان به موقع می تواند به جلوگیری از بدتر شدن بینایی شما کمک کند.

بدون درمان، آب سیاه می تواند در نهایت منجر به نابینایی شود.

اگر علائم آب سیاه را به طور ناگهانی تجربه کردید، در اسرع وقت به نزدیکترین بیمارستان تخصصی چشم مراجعه کنید.

این یک مورد اورژانس پزشکی است که ممکن است نیاز به درمان فوری داشته باشد.

انواع آب سیاه

انواع مختلفی از آب سیاه یا گلوکوم وجود دارد.

شایع ترین آن گلوکوم با زاویه باز اولیه نامیده می شود. این تمایل به کاهش تدریجی بینایی به کندی و در طی سالیان متمادی دارد.

این به دلیل مسدود شدن تدریجی کانال های تخلیه در چشم در طول زمان است.

انواع دیگر گلوکوم عبارتند از:

• گلوکوم حاد زاویه بسته – یک نوع غیر معمول ناشی از مسدود شدن ناگهانی جریان مایع زلالیه چشم که می تواند فشار داخل چشم را خیلی سریع افزایش دهد.
• گلوکوم ثانویه – ناشی از یک بیماری زمینه ای چشم، مانند التهاب چشم (یووئیت)
• گلوکوم دوران کودکی (آب سیاه مادرزادی) – نوع نادری است که در کودکان بسیار خردسال رخ می دهد و ناشی از ناهنجاری چشم است.

علل گلوکوم

گلوکوم ممکن است به دلایل مختلفی رخ دهد.

بیشتر موارد به دلیل افزایش فشار در چشم ایجاد می شود که مایعات قادر به تخلیه مناسب نیستند.

این افزایش فشار سپس به عصب متصل کننده چشم به مغز (عصب بینایی) آسیب می رساند.

اغلب مشخص نیست که چرا این اتفاق می افتد، اگرچه موارد خاصی می تواند خطر را افزایش دهد، از جمله:

• سن شما – با افزایش سن، گلوکوم شایع تر می شود.
• قومیت شما – افراد آفریقایی، کارائیب یا آسیایی در معرض خطر بیشتری هستند.
• سابقه خانوادگی شما – اگر والدین یا خواهر و برادری با این بیماری داشته باشید، احتمال ابتلا به گلوکوم بیشتر است.
• سایر شرایط پزشکی – مانند نزدیک بینی، دوربینی و دیابت

مشخص نیست که آیا می توانید کاری برای جلوگیری از گلوکوم انجام دهید یا خیر اما انجام آزمایشات منظم چشم باید در اسرع وقت آن را تشخیص دهد.

آزمایشات مربوط به گلوکوم

گلوکوم معمولاً در طی یک آزمایش معمول چشم، اغلب قبل از ایجاد علائم قابل توجه قابل تشخیص است.

آزمایش ها در بینایی شناسی توسط اپتومتریست انجام می شود.

شما باید حداقل هر 2 سال یک بار آزمایش چشمی معمولی انجام دهید.

چندین آزمایش سریع و بدون درد را می توان برای بررسی گلوکوم انجام داد، از جمله آزمایش های بینایی و اندازه گیری فشار داخل چشم.

اگر آزمایشها حاکی از ابتلای شما به گلوکوم باشد، باید به یک چشم پزشک متخصص ارجاع داده شوید تا در مورد درمان صحبت کنید.

درمان های آب سیاه

نمی توان هرگونه از دست دادن بینایی را که قبل از تشخیص گلوکوم رخ داده است، معکوس کرد اما درمان می تواند به جلوگیری از بدتر شدن بینایی شما کمک کند.

درمان توصیه شده برای شما به نوع گلوکوم شما بستگی دارد اما گزینه ها عبارتند از:

• قطره چشم – برای کاهش فشار در چشم
• لیزر درمانی – برای باز کردن جریان مسدود شده یا کاهش تولید مایع در چشم
• جراحی – برای بهبود تخلیه مایع

همچنین احتمالاً برای نظارت بر وضعیت خود و بررسی کارآمد بودن درمان به قرار ملاقات های منظم با پزشک نیاز خواهید داشت.

نحوه برخورد با آب سیاه

گلوکوم معمولاً در طی یک آزمایش معمول چشم، اغلب قبل از ایجاد علائم قابل توجه، تشخیص داده می شود. معمولاً بعد از آن آزمایش های دیگری برای تشخیص و نظارت بر وضعیت مورد نیاز است.

انجام منظم آزمایشات چشمی بسیار مهم است تا مشکلاتی مانند گلوکوم را بتوان در اسرع وقت تشخیص داد و درمان کرد. درمان زودهنگام می تواند به توقف شدید بینایی شما کمک کند.

شما باید حداقل هر 2 سال یک بار آزمایش چشم انجام دهید. اگر در معرض خطر بالاتری از گلوکوم هستید – برای مثال، اگر یکی از بستگان نزدیکتان به آن مبتلا است – ممکن است به شما توصیه شود که آزمایشات مکررتری انجام دهید.

می توانید در یک بینایی سنجی محلی آزمایش چشم انجام دهید و آزمایش ها توسط بینایی سنج انجام می شود.

آزمایشاتی برای تشخیص و نظارت بر گلوکوم

در صورت مشکوک شدن به آب سیاه پس از آزمایش معمول چشم، آزمایش های مختلفی وجود دارد که می تواند توسط اپتومتریست انجام شود.

تست فشار چشم

تست فشار چشم (تونومتری) از ابزاری به نام تونومتر برای اندازه گیری فشار داخل چشم استفاده می کند.

اپتومتریست مقدار کمی داروی مسکن (بی حس کننده) و رنگ را در جلوی چشم شما قرار می دهد. سپس نوری را به چشم شما می تابانند و به آرامی سطح آن را با تونومتر لمس می کنند.

برخی از اپتومتریست ها برای بررسی فشار از ابزار دیگری استفاده می کنند که از پف هوا استفاده می کند و چشم را لمس نمی کند.

گونیوسکوپی

گونیوسکوپی معاینه ای است برای مشاهده قسمت جلویی چشم – فضای پر از مایع بین قسمت رنگی (عنبیه) و پنجره شفاف جلوی چشم (قرنیه). این جایی است که مایع باید از چشم شما خارج شود.

گونیوسکوپی می تواند به تعیین باز یا بسته بودن این ناحیه (“زاویه”) کمک کند که می تواند بر نحوه تخلیه مایع از چشم شما تأثیر بگذارد. به اپتومتریست شما می گوید که چه نوع از گلوکوم را دارید.

تست میدان بینایی

آزمایش میدان بینایی (گاهی اوقات پریمتری نامیده می شود) نواحی بینایی از دست رفته را بررسی می کند.

ممکن است دنباله ای از نقاط نورانی به شما نشان داده شود و از شما خواسته شود که دکمه ای را فشار دهید تا مشخص کنید کدام یک را می توانید ببینید. برخی نقاط در لبه های بینایی شما ظاهر می شوند (دید محیطی)، که اغلب اولین ناحیه ای است که تحت تأثیر آب سیاه قرار می گیرد.

اگر نمی توانید لکه های اطراف را ببینید، ممکن است به این معنی باشد که گلوکوم به بینایی شما آسیب رسانده است.

ارزیابی عصب بینایی

عصب بینایی که چشم شما را به مغز شما متصل می کند، می تواند در گلوکوم آسیب ببیند، بنابراین ممکن است ارزیابی برای بررسی سالم بودن آن انجام شود.

برای آزمایش، از قطره های چشمی برای بزرگ کردن مردمک چشم استفاده می شود. سپس چشمان شما با استفاده از یکی از موارد زیر معاینه می شوند:

• یک لامپ شکافی (میکروسکوپ با نور روشن)
• توموگرافی انسجام نوری – نوعی اسکن که در آن از پرتوهای نور ویژه برای اسکن پشت چشم و تولید تصویری از آن استفاده می شود.

قطره های چشمی که برای گشاد کردن مردمک چشم شما استفاده می شود می تواند به طور موقت بر توانایی رانندگی شما تأثیر بگذارد، بنابراین باید برای رسیدن به خانه بعد از قرار ملاقات خود هماهنگی انجام دهید.

ارجاع به متخصص

اگر گلوکوم در طی آزمایش چشم تشخیص داده شد، باید برای آزمایشات بیشتر به چشم پزشک متخصص مراجعه کنید. آنها تشخیص شما را تایید می کنند و موارد زیر را بررسی می کنند:

• وضعیت تا چه حد توسعه یافته است.
• گلوکوم چقدر به چشمان شما آسیب رسانده است.
• چه چیزی ممکن است باعث گلوکوم شده باشد.

سپس آنها می توانند در مورد درمان توصیه کنند.

در برخی موارد، چشم پزشک به درمان شما ادامه خواهد داد.

درمان

چندین روش درمانی مختلف برای گلوکوم وجود دارد، از جمله قطره چشم، لیزر درمانی و جراحی. بهترین درمان برای شما به شرایط شما بستگی دارد.

درمان نمی تواند از دست دادن بینایی را که قبلاً رخ داده است، معکوس کند، اما می تواند به جلوگیری از بدتر شدن بینایی شما کمک کند.

برنامه درمانی شما

درمان شما تا حد زیادی به نوع گلوکوم شما بستگی دارد. شایع ترین نوع، گلوکوم با زاویه باز اولیه، معمولاً با قطره چشمی درمان می شود. اگر قطره ها کمکی نکرد، ممکن است لیزر درمانی یا جراحی مفید واقع شود.

درمان سایر انواع گلوکوم ممکن است شامل موارد زیر باشد:

• گلوکوم زاویه بسته اولیه – درمان فوری در بیمارستان با دارو برای کاهش فشار در چشم و به دنبال آن درمان با لیزر
• گلوکوم ثانویه – قطره چشم، لیزر درمانی یا جراحی، بسته به علت زمینه ای
• گلوکوم دوران کودکی – جراحی برای اصلاح مشکل در چشم که منجر به تجمع مایع و فشار شده است.

همچنین به شما توصیه میشود که در قرار ملاقات های منظم با پزشک شرکت کنید تا چشم های خود را تحت نظر داشته باشید و بررسی کنید که آیا درمان مؤثر است یا خیر. مهم است که هیچ یک از این قرارها را از دست ندهید.

درمان های اصلی در زیر توضیح داده شده است.

قطره چشم

قطره چشم درمان اصلی گلوکوم است. انواع مختلفی وجود دارد که می توان از آنها استفاده کرد، اما همه آنها با کاهش فشار در چشم شما کار می کنند.

آنها معمولاً بین 1 تا 4 بار در روز استفاده می شوند. مهم است که باید از آنها طبق دستور استفاده کنید، حتی اگر هیچ مشکلی در بینایی خود مشاهده نکرده باشید. اگر به درمان توصیه شده پایبند نباشید، بینایی شما در خطر است.

ممکن است لازم باشد چندین نوع را امتحان کنید قبل از اینکه بهترین آنها را پیدا کنید. گاهی اوقات ممکن است لازم باشد از بیش از یک نوع در یک زمان استفاده کنید.

قطره های چشمی می توانند عوارض جانبی ناخوشایندی مانند سوزش چشم ایجاد کنند و برخی از آنها برای افرادی با شرایط زمینه ای خاص مناسب نیستند.

نحوه زدن قطره چشم

قبل و بعد از ریختن قطره دست های خود را بشویید. برای استفاده از قطره چشم:

• با انگشت خود به آرامی پلک پایین خود را پایین بکشید.
• بطری را روی چشم خود نگه دارید و اجازه دهید یک قطره در شکافی که در پلک پایین ایجاد کرده اید بریزد.
• چشم خود را ببندید و آن را برای چند دقیقه بسته نگه دارید.

اگر از انواع مختلف قطره استفاده می کنید، حداقل 5 دقیقه بین استفاده از انواع مختلف فاصله بگذارید.

پس از ریختن قطره، به آرامی گوشه داخلی چشم (روی پلک) را برای حدود یک دقیقه فشار دهید. این امر باعث کاهش ترشح قطره از چشم می شود که به افزایش اثر آن کمک می کند. همچنین به کاهش هر گونه عوارض جانبی کمک می کند.

لیزر درمانی

اگر قطره چشمی علائم شما را بهبود نبخشد ممکن است لیزر درمانی توصیه شود.

اینجاست که یک پرتو پرانرژی نور با دقت به سمت بخشی از چشم شما نشانه می رود تا از تجمع مایع در داخل چشم جلوگیری کند.

انواع لیزر درمانی عبارتند از:

• ترابکولوپلاستی با لیزر – لیزر برای باز کردن لوله داخل چشم استفاده می شود که اجازه می دهد مایع بیشتری خارج شود و فشار داخل چشم را کاهش دهد.
• درمان با لیزر سیکلودیود – لیزر برای از بین بردن برخی از بافت چشم تولید کننده مایع استفاده می شود که می تواند فشار را در چشم کاهش دهد.
• لیزر ایریدوتومی – لیزر برای ایجاد سوراخ در عنبیه استفاده می شود تا مایع از چشم شما خارج شود.

لیزر درمانی معمولاً در حالی که شما به هوش هستید انجام می شود. قطره های بیحس کننده موضعی برای بیحس کردن چشم های شما استفاده می شود – ممکن است در طول عمل درد یا گرما را احساس کنید.

ممکن است پس از لیزر درمانی همچنان نیاز به استفاده از قطره های چشمی داشته باشید.

عمل جراحي

در موارد نادری که درمان با قطره چشم یا لیزر مؤثر نبوده است، ممکن است جراحی توصیه شود.

رایج ترین نوع جراحی برای گلوکوم ترابکولکتومی نام دارد. این شامل برداشتن بخشی از لوله های تخلیه چشم است تا مایع راحت تر تخلیه شود.

جراحی گلوکوم ممکن است با بی حسی موضعی (در حالی که به هوش هستید) یا بیهوشی عمومی انجام شود.

اکثر افراد بعد از ترابکولکتومی دیگر نیازی به مصرف قطره چشمی نخواهند داشت و پس از جراحی نباید درد زیادی داشته باشید.

پزشک شما باید قبل از تصمیم گیری در مورد اینکه چه نوع جراحی را توصیه می کند با شما صحبت کرده و همچنین خطرات و مزایا را مورد بحث قرار دهد.

انواع دیگر جراحی گلوکوم عبارتند از:

ترابکولوتومی – شبیه لیزر ترابکولکتومی است، اما از جریان الکتریکی برای برداشتن قسمت کوچکی از لوله های تخلیه چشم استفاده می شود.

ویسکوکانالوستومی – بخشی از پوشش خارجی سفید کره چشم (صلبیه) برداشته می شود تا مایع راحت تر از چشم شما خارج شود.

اسکلرکتومی عمیق – لوله های چشم شما گشاد می شوند، گاهی اوقات با کاشت یک دستگاه کوچک در داخل آنها.

بای پس استنت ترابکولار – یک لوله کوچک در چشم شما قرار می گیرد تا تخلیه مایع را افزایش دهد.

پس از جراحی، چشم شما ممکن است آب ریزش داشته باشد و قرمز شود و دید شما ممکن است تا 6 هفته کمی تار شود اما باید به حالت عادی بازگردد.

بیمارستان در مورد فعالیت هایی که می توانید در حین بهبودی انجام دهید به شما توصیه می کند. به اکثر افراد توصیه می شود چشمان خود را خشک نگه دارند و حداقل به مدت یک هفته از رانندگی، مطالعه و بلند کردن اجسام خودداری کنند.

منبع:

nhs